Worland-Buffalo (95 mijl)

Week 3, dag 4.

De Rocky Mountains is dé bergketen van West-Amerika. In feite bestaat de keten uit verschillende bergcombinaties. Aan het eind van week 2 zijn we de Teton-pas overgestoken, vandaag is de beurt aan de Big-Horn pas.
Vooraf was aangekondigd dat dit de dag zou zijn met de meeste beklimmingsmeters. Dat wil zeggen: het niveauverschil dat we vandaag zouden moeten overwinnen zou in de buurt van de 3000 meter liggen. Bovendien zo’n slordige 160 km in lengte.

Nou, dat hebben we geweten. Na 10 mijl begon de stijging, en dat is eigenlijk niet meer opgehouden. Prachtige natuur (opnieuw), lekke band (opnieuw) net als je lekker in je ritme komt. Een paar foto’s om de omstandigheden te illustreren.


Tijdens zo’n lange rit met hoogteverschillen zit je een uur of zeven op de fiets. Veel energie om dan een praatje te maken met de collegae fietsfanaten is er dan niet. Dus tijd genoeg om over andere dingen na te denken zou je zeggen?
Nou nee, eigenlijk niet. Het enige dat er in mijn hoofd gebeurt is me afvragen hoe ik de komende stijgende mijlen ga overleven. Of vloeken als er om de bocht, waar je een daling verwacht, weer een bult verschijnt. En er zit meestal een liedje in mijn hoofd. Vandaag was dat ‘Berend Botje ging uit varen…..’. Als je even verder over de tekst nadenkt, begrijp je waarom. Eigenlijk Karlijn d’r schuld, want die heeft Mees wijsgemaakt dat opa Jantje nu in hetzelfde land zit als waar Berend B. naar toe is gevaren. Mees is overigens zaterdag jarig, en wordt dan 2.

Afijn, uiteindelijk bereikte ik natuurlijk toch Buffalo, een redelijk grote plaats. Voor wie gaat zoeken: er zijn geloof ik wel meerdere Buffalo’s, en dit is die in Wyoming. Qua temperatuur merk je dat je al meer het binnenland in gaat. Het is nu bijna 21.00 uur, en ik zit te typen op een bankje voor de school waar we logeren. Weer zo’n mooie grote school. Je kunt kiezen: overnachten in de gymzaal of in je tentje. Dankzij mijn gooi-op-tentje kies ik tot nu toe altijd voor het tentje, weer of geen weer. Al het lawaai en het licht in de gymzaal is niks voor mij.

Vanavond aten we in het centrum van Buffalo. Tegenover het restaurant was een soort verkiezingsbijeenkomst gaande. En dat brengt mij weer op een mooi stuk amerikaanse folklore. D66 pleitte ooit voor de gekozen burgemeester. Nou, hier gaan ze een stuk verder. Ze kiezen de burgemeester, de sheriff, de county assessor (iemand die belastingproblemen beoordeelt) en zelfs de county coroner (de gemeentelijke lijkschouwer). Je vraagt je af waar je met je onafhankelijkheid blijft als aanklager of als belastingbeoordelaar, als je weet dat je een achterban hebt die op je let. Ik moet er nog maar eens mee aan de praat met mijn amerikaanse vrienden hier. Nog zes weken te gaan daarvoor.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>