Thompson Falls – Missoula (101 mijl)

De zevende dag van de eerste week, waarin we opnieuw boven de 100 mijl voor de wielen krijgen.
Ontbijt bij dezelfde social club waar we gister hebben gegeten, en om 7 uur op weg. Het is dan nog fris, we zien de zon boven de bergen verschijnen. Aan de rechterkant van de weg een snelstromende rivier. Een plaatje.

Een rit van 180 km. vergt voor deze enigszins geoefende fietser een uur of 7 (zonder de pauzes). Standaard is het zo dat na de eerste 2 uur de trek in koffie ernstige vormen begint aan te nemen. Dat uit zicht door in de groep waarin ik dan rijd te roepen ‘time for coffee’, of althans iets dat daar op lijkt, want meestal moet ik twee keer roepen voordat ze me begrijpen. Vervolgens speur ik naar elk sign dat iets van koffie doet vermoeden.


Zo belandden wij vanochtend bij Harold, ergens in de middle of nowhere. Hij heeft een bord ‘coffee’ bij zijn hut staan, maar toen we daar binnen vielen met een man of vijf, was er geen koffie te bekennen. Ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, en daarop kwam er een heel verhaal over de oorlog en dat hij altijd nog een keer naar ‘Holland’ toe wilde. Harold leek me een jaar of 70, en had nog een tand of vier in zijn kaken staan zo te zien. Er moest enige druk op hem worden uitgeoefend, en toen zette hij inderdaad zijn koffieapparaat aan.
Verder heeft hij een winkeltje met allerlei troep, variërend van een revolver met een ingebouwd mes tot een boekje in de dummy serie (de gele boekjes) over ‘how to get a date’. Wat heen en weer gepraat over dat boekje leidde er toe dat Harold het boekje aan de enige dame in het gezelschap schonk. Dat was Jo uit Londen. Over het fenomeen Jo zal ik een andere keer nog wel eens wat vertellen. Jo is een voormalig roeister, en gebruikt C2C als oefenmateriaal voor twee andere tochten in California en Frankrijk waar ze aan mee doet.

We hadden 75% van de dag een prachtige route, en zagen uiteindelijk uit op het begin van de Rocky Mountains. Missoula (spreek uit: Missoela) is de poort daar naar toe. Een grote stad binnenrijden heeft ook zijn nadelen. In dit geval dat we een stuk over de vluchtstrook van een highway moesten. Dat was tot daar aan toe, maar die vluchtstrook lag ook vol met allerlei troep van kapotte banden. Het metaal daaruit veroorzaakte mijn eerste lekke band.

We overnachten in Missoula weer op een universiteit, dus dat betekent geen tent en een goed bed. Bovendien morgen de eerste rustdag. Velen (waaronder ikzelf) zijn daar wel aan toe.

It’s been a marvelous first week!

Mijn locatie Missoula, Montana, United States.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>