Spokane-Kellogg (95 mijl, 160 km)

Vandaag een rit waar amerikanen een heel mooi woord voor hebben: ‘awesome’. Het betekent zoiets als ‘geweldig, fantastisch’,  maar ik vind de gevoelswaarde van awesome op één of andere manier toch anders. Het was dus een buitengewone dag.
Vanuit Washington de volgende staat Idaho binnengereden. Zeker het noordelijke deel van Idaho is niet rijk. Het moet bestaan van een beetje tourisme en landbouw en dat valt niet mee in deze tijden.
Zoals gewoonlijk om 7 uur vertrokken in een stralend zonnetje. Even het industrieterrein van Spokane doorkruisen (dat is dan wel een kilometer of 15) en dan kom je in Coeur d’Alene Indian Reservation. Dat ‘Coeur d’Alene’ wordt door amerikanen uitgesproken zoals ze Champs Elysée uitspreken, dus het franse verdwijnt geheel in de uitspraak. Het reservaat (vandaag ook weer geen Indiaan gezien, hoewel een amerikaan naast mij vandaag de herkenningsmelodie van Rawhide zong) bestaat uit een prachtig (en ik bedoel PRACHTIG) meer tussen de bossen. We staken het meer over via een lange fietsbrug en kwamen vervolgens uit bij een fietspad (!) dat  het meer en de rivier de volgt, en een lengte van zo’n 80 mijl heeft. Werkelijk een unieke omgeving.

Ook wel prettig om eens even geen auto’s om je heen te hebben.

Onderweg langs het meer zagen we plotseling langs de kant een soort hert zonder horens, dat tot zijn hals in het water groen stond te eten met zijn twee kleintjes op de achtergrond aan de waterkant wachtend. Amerikanen noemen het een ‘moose’. Mijn kleine woordenboekje heeft er geen oplossing voor. Snel even op internet een vertaalsite opgezocht, en het blijkt een eland te zijn.

Het fietspad is aangelegd over een oude spoorlijn, die gebruikt werd om metaal dat in dit gebied uit de grond werd gehaald te transporteren.

We komen terecht in Kellogg, een dorpje in een soort vallei in de bergen. Weer staat hier een prachtige school voor ons open. Zij die dat willen kunnen in de gymzaal slapen, de anderen zetten hun tentje op. Ik ben van het tentjesvolk, want slapen in zo’n warme gymzaal vind ik maar niks.
Zo’n school hangt vol met allerlei teksten die de jeugd moeten inspireren. Je moet er van houden, het is zeer amerikaans. Ik heb er persoonlijk wel wat mee. Hier een mooi voorbeeld op deze school: groot op de muur geschilderd: ‘vriendelijkheid. En:  ‘ onze woorden en daden veroorzaken rimpels die de wereld kunnen veranderen.’

‘s Avonds in de cafeteria van de school gegeten. Er is weer gekookt door een gezelschap dames die in dit geval voor de school werken.

‘s Avonds nog even een pilsje in het dorp, en zoals altijd om 10 uur in de slaapzak.

Mijn locatie Missoula, Montana, United States.

One thought on “Spokane-Kellogg (95 mijl, 160 km)

  1. Pingback: PETER

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>