Sparta – Baraboo (76 mijl)

Week 6, dag 3.

Vannacht kwam de hemel naar beneden. Dat kon ook moeilijk anders, na de drukkende hitte van gisteren. In een tentje heb je het gevoel dat je zult worden weggeblazen als het gaat stormen en regenen tegelijk. Maar alles hield het natuurlijk. En op een gegeven moment slaap je tussen de buien door ook wel.

De rit van vandaag was in de categorie ‘makkie’. Het eerste deel (liefst 75 km.) ging over een fietspad dat was gemaakt op een voormalige spoorlijn. Beperking was wel dat het helemaal was ingebouwd in het groen, waardoor je het gevoel had een kleine drie uur in het bos te rijden en van de omgeving weinig meekreeg. Hoe dan ook: we zijn in Baraboo beland. Een Sesamstraat-naam wat mij betreft.
Helemaal niks interessants te melden dus? Toch wel.

Bijna dood-ervaringen.
Wel eens gehoord van bijna-doodervaringen? Je gaat door een tunnel, en aan het eind schijnt een prachtig licht. Die kant wil je op. Nou, wij hadden vandaag drie bijna-doodervaringen. Let op.

De oude spoorlijn waarover we vandaag reden, had ook tunnels. Daar konden/moesten we doorheen, maar ze zijn wel onverlicht. Omdat het wegdek bovendien een beetje bol loopt, moesten ze wel lopend genomen worden. De eerste tunnel was ongeveer anderhalve kilometer lang, en dat betekende dat we in het midden in het pikkedonker liepen. Er waren een paar lampjes van slimme medefietsters gelukkig.

Aan het eind gekomen, werd het licht steeds feller, en konden we ons een bijna-doodervaring wel voorstellen. Je wilt naar het licht toe, en graag zo snel mogelijk. Maar dat het nou zo mooi was, dat je nooit meer wat anders wilt? Nee, voor ons nog niet.

Verder weinig te melden. Een goed moment om aan de vragen van Anne te beginnen.
En misschien maar meteen de belangrijkste vraag: ‘als je een stuk niet fietst, krijg je dan aan het eind geen lintje?’.

Anne, het is geen wedstrijd, en er is geen lintje. Er is alleen maar eer.
Maar dat neemt niet weg dat de grootste schrik van iedere Coast-to-coast fietser is ‘to be sagged’. ┬áDat betekent: meegenomen worden door de sagwagon, en dat zouden wij de bezemwagen noemen.
Iedereen die een dag niet wil of kan fietsen, of een stuk van de route niet trekt, kan plaatsnemen in de sagwagon. En de fiets gaat bovenop. Er wordt geen registratie van bijgehouden, maar iedereen weet het van elkaar. Onder het eten krijg je dan gesprekjes in de trant van: ‘I heard that X was sagged today. Is that right?’. En de ander zegt dan: ‘Of course, he’s been sagged before’. En zo komen de verhalen in de wereld.
Maar intussen weten we van elkaar precies hoe het zit. Die en die hebben in de auto gezete. En die en die zijn nog onbevlekt. Mijn ruwe schatting is dat van de oorspronkelijke 45 starters er een stuk of 15 inmiddels wel in de bezemwagen hebben gezeten.
En om alle misverstanden te vermijden: Marnix en ik zijn nog brandschoon. Het gaat ons ook niet gebeuren dat we gesagged worden.  Deze jongens gaan het helemaal op de fiets doen!

Morgen verder met de vragen van Anne.

Mijn locatie Baraboo, Wisconsin, United States.

One thought on “Sparta – Baraboo (76 mijl)

  1. Jos

    En met eer overladen keerden ze terug. Gelijk de groten der aarde. Ja, dan moet je brandschoon zijn! Dat gaat jullie vast lukken. Be careful! Gr,Anne

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>