Skykomish-Wenatchee (125 km).

Zoals de namen van de plaatsen al doen vermoeden, zitten we hier in (voormalig) Indianengebied. Maar geen indiaan gezien vandaag.

Een dag met twee gezichten. Gestart vanuit een vervallen dorp dat ooit bestond bij de gratie van een spoorlijn die er niet meer is, nadat het de hele nacht had geregend en alle klam aanvoelde. De eerste 20 mile gingen naar de Stevens Pass, een berg van 4200 ft, dat lijkt mij zo’n 1500 meter. Gelukkig wel droog, maar hoe hoger we kwamen, hoe dichter de mist. Uiteindelijk nam de klim zo’n kleine 2 uur in beslag.
Men had ons gezegd: aan de andere kant van de berg is het waarschijnlijk beter weer. En zowaar: na een koude afdeling in de mist verscheen de zon en fietsten we vervolgens in zonnig weer terwijl het steeds warmer werd. En een fantastische omgeving: bergen met sneeuw op de top, de kronkelende Wenatchee River langs de kant van de weg met watervallen. In dit gebied wordt – gezien het klimaat- veel fruit verbouwd, het laatste stuk ging door een soort Amerikaanse Betuwe. Foto’s ontbreken vandaag, want ik had mijn camera in de tas laten zitten die in de trailer mee gaat.

Tot zover de bikeride van vandaag.
Tijdens zo’n rit van 7 tot 14 uur passeren de nodige gedachten. En zo realiseerde ik me dat ik de lezer van dit blog waarschijnlijk wat meer zal moeten bieden dan een verhaal over de tocht van A naar B, want dat gaat na twee weken aardig vervelen. Wat valt er te melden over Amerika en aanverwante zaken, los van het fietsen?

Het eerste dat mij te binnen schiet is de grote sociale cohesie waarmee wij geconfronteerd worden op de plaatsen waar we komen. Dat heeft zo zijn redenen. Terwijl ik tot gister dacht dat Cycle America elke dag voor ons kookte, blijkt dat helemaal niet het geval te zijn. De fietsorganisatie huurt min of meer steeds een school- of een clubgebouw af dat een veld heeft om tenten neer te zetten, en waar een wasgelegenheid. Een lokale social community kook vervolgens voor ons, en krijgt van Cycle America een bedrag voor hun goede doel. Het mes snijdt aan twee kanten: de community haalt op deze manier wat extra centen binnen, en wij hebben een relatief goedkoop onderdak met vaak voortreffelijk eten ‘s ochtends en ‘s avonds. Het is niet vreemd dat clubs als Lions en Rotary hun oorsprong in Amerika hebben, want hier is het veel gebruikelijker dat de gemeenschap zichzelf organiseert. Men wacht niet op geld van de plaatselijke of landelijke overheid, maar gaat zelf aan de slag.
De tegenstelling met Nederland kan niet groter zijn: de cultuur bij ons is er één van vadertje Staat die het allemaal regelt, en o wee als  dat niet goed gebeurt …..
De andere kant van het Amerikaanse doe-het-zelf sociale systeem is er natuurlijk ook: omdat de staat alleen voor het allernoodzakelijkste zorgt, zijn de minderbedeelden vaak slecht af, hoe goed de Lions ook hun best doen. En toch dwingt mijn confrontatie met dit systeem nu wel heel veel respect af. Temeer omdat elke avond na het eten bij het voorbespreken van de volgende dag ook de mensen die voor het eten hebben gezorgd worden voorgesteld, en dat wat vertellen over de activiteiten die ze voor de gemeenschap ondernemen. Impressing!

2 thoughts on “Skykomish-Wenatchee (125 km).

  1. Herre

    Ha Jan,

    Wat ontzettend leuk om zo je avonturen te kunnen volgen!
    Zet m op!

    Groeten,
    Herre

  2. Karen

    Hallo Jan,

    Je hebt dus een goede start gemaakt in de US! Misschien idee voor de blog: laat ons weten wát er gekookt wordt en of dat nog “lokale” trekjes heeft! Ben erg benieuwd. Goede reis.

    Karen

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>