Rustdag in Pierre

Een aantal blogs geleden schreef ik over de Indianen waar je zo weinig van ziet hier in Dakota en eerder in Wyoming. Gebieden waar de Indianen de oude bewoners zijn. Die achterstand is dit weekend wel ingehaald.

We zijn deze dagen ondergebracht in het Indian Learning Centre in Pierre, een stad van 14.000 inwoners in South Dakota. En de hoofdstad van de staat! Het feit dat een stad met zo weinig inwoners hoofdstad kan zijn, laat zien dat er in deze staat weinig mensen wonen. Landbouwgebied is het.
Het learning centre waar we een tweebedskamer hebben (wel weer even prettig na al dat getent) is eigenlijk een opvangtehuis voor indiaanse kinderen die dakloos zijn. Er zijn hier een aantal reservaten in de buurt, en daar gaat het nog steeds niet zo goed. Veel gebroken gezinnen, alcoholisme, en via deze scholen probeert men er met de kinderen nog wat van te maken. Hier wonen (buiten de vakanties) 200 kinderen van lagere schoolleeftijd. We hoorden vanavond van de directeur van de school wat achtergronden van die kinderen, en dat snijdt je wel door je ziel. De integratie van de oorspronkelijke indiaanse bevolking is dus nog steeds een groot probleem in deze staten.
Er zijn zeven van deze scholen in heel Amerika, en ze worden betaald vanuit de fondsen die er zijn voor de indianen-integratie.

Overigens opvallend: de laatste twee plaatsen waar we hebben gebivakkeerd zijn Philip en Pierre. Franse invloeden?
Ja. Het hele gebied ten westen van de Missouri (dat is ruwweg 3/4 van de huidige Verenigde Staten) is pas tussen 1802 en 1806 in kaart gebracht door Lewis en Clark, twee verkenners die er door president Jefferson op uit waren gestuurd. Ik ben op dit moment een boek over hun expeditie aan het lezen. Er zijn een aantal plaatsen aan de Missouri en daarbij in de buurt genoemd naar Fransen die in het gezelschap van Lewis en Clark voor het eerst hier settlements (ik weet het Nederlandse woord even niet*) hebben gemaakt.
Het is wel bijzonder te bedenken dat het Amerika waar we nu doorheen reizen in 200 jaar is gerealiseerd. Dat is een ongelooflijk korte tijd, als je dat vergelijkt met de tijd die er is geweest om de Europese landen en steden op te bouwen. In iedere Europese stad met enige historie kennen we gebouwen die uit 1500 of daaromtrent stammen.

De avond voor de rustdag mag je ook zelf je avondeten regelen. Een restaurant in de buurt is meestal waar de groep zich dan verzamelt. Zo stonden we rond een uur of vijf met een drankje te praten met de hele aardige eigenaresse van ‘View 34’. Een restaurant/bar op tien minuten van de plek waar we verbleven. Ernaast ligt een golfbaan. Dat is dan weer niet van de eigenaresse horen we, maar biedt wel een mooi uitzicht. Van buiten ziet het etablissement er niet spectaculair uit, maar het tegenovergestelde is het geval als je binnen bent. Het geheel is nog geen twee jaar oud en is erg goed verzorgd. Het heeft een klassieke lounge inclusief restaurant en een wat modernere sportsbar op de benedenverdieping. Erg goed vertoeven. Het eten in het restaurant is prima en het gezelschap maakt het nog beter. Een paar uur later zit ik met Jan, Chuck (US), Martin (UK) en Tony (NL) nog even in de lounge waar we afzakkertje genieten, nog wat kletsen en gebruik maken van de wifi. De eigenaresse nodigt ons na de vraag waar we de volgende dag kunnen ontbijten natuurlijk in ‘View 34’ uit. Enkel positieve ervaringen geven ons geen reden voor iets anders. Voldaan gaan we terug om in een echt bed in slaap te vallen.

Vandaag waren we in het Capitol Building (een soort Parlementsgebouw) van Pierre. Dat staat er 100 jaar en is zo ongeveer het oudste gebouw in de hele stad. Overigens een prachtig gebouw. Een soort kleine versie van het Capitool in Washington. Nog wat rondgelopen en even stilgestaan bij een baseball wedstrijd die aan de gang was.

Mijn Canadese vriend Terry en ik vonden een oude tandem in dit Indian Traning Centre. We knappen hem een beetje op, en hebben besloten de rest van de rit samen op de tandem te doen. Eendracht maakt macht!
Marnix vond een fietsje met een heel fijn zadel en na wat gesleutel vervolgt hij de reis hierop.

Marnix en ik groeten u allen vanuit een nog steeds warm Pierre.

* dat heet nederzetting pap.

Mijn locatie Pierre, South Dakota, United States.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>