Plymouth-Manitowoc (40 mijl)

Week 6, dag 6.

Vandaag is de dag van de grote oversteek. We steken Lake Michigan over, en gaan van Wisconsin naar de achtste staat die we doorkruisen: Michigan. Stel je bij Dit meer geen Friese Meren voor, want ook dit gaat van groot, groter, grootst. Het meer is een 200 km. breed en twee keer zo lang. Een ferry gaat ons naar de overkant brengen, een tocht van zo’n vier uur.

Maar voordat we daaraan toekomen even terug naar gisteravond in Plymouth. Aan het eind van de middag werd ik aangesproken door collega Ed, die ons uitnodigde om te komen eten bij een neef van hem die toevallig in Plymouth woonde. De neef had Ed gevraagd: hoeveel mensen komen er dan eten? Waarop Ed had gezegd: tussen de 10 en 30. Daar maken Amerikanen geen probleem van, als er meer komen dan regelen we qua eten wel wat.
Uiteindelijk zaten we met een man of 12 bij Bill en zijn vrouw Cathy. Bill is dierenarts in de regio, en woont in een buitenwijkje van Plymouth. Leuk om eens een Amerikaans huis van binnen te zien. Het ging verder allemaal erg informeel toe, waarbij het zelf gebrouwen bier van Bill de nodige ondersteuning bood.

Terug naar de fiets. ‘s Nachts mochten we weer eens een wolkbreuk meemaken, die de volgende ochtend nog niet voorbij was. Dat was sinds het begin van onze tocht voor het eerst. Weer even wennen: wat moet je allemaal wel en niet aantrekken als het regent? Extra complicatie was in dit geval dat we een kort ritje hadden, en daarna op de boot zouden moeten. In je natte pak vier uur op een boot is ook niet alles.
Met wat passen en meten lukte het me wat droge kleren in een stuurtasje te krijgen. Marnix kwam daar niet aan toe, omdat hij de avond ervoor nog een veldonderzoek moest doen naar de kroegen in Plymouth. Een heel geslaagd onderzoek geloof ik, afgemeten aan het tijdstip waarop hij aan het ontbijt verscheen.

Vertrekplaats van de boot: Manitowoc. Daar woont ook Cathy, een oud Coast-to-Coast rijdster. Blijkbaar ontstaat er een band voor het leven als je één keer hebt meegedaan, want Cathy opende haar huis voor de picnic. Tegelijk konden we ons daar ontdoen van de natte kleding. Dat geeft natuurlijk wel een schilderachtig tafereel: allemaal fietsers die eten en zich verkleden rond het huis.

De overtocht met de S.S. Badger (een kolengestookte boot, waar vindt je dat nog?)was een lange zit, ook al omdat de boot een uur later dan gepland vertrok. Daar komt nog bij dat we weer over een tijdlijn zijn heengevaren, waardoor we een uur verloren. Tegen acht uur kwamen we aan in Ludington.
Naar de school, natte tent uitpakken en snel even douchen. Met een paar mensen een prima restaurant gevonden. Deze avond lag ik voor het eerst na 12 uur in bed. En de school herinnert ons opnieuw aan de historische banden van dit deel van de VS met Nederland: de OL de Jong school.


Morgen een vrije dag in Ludington om de boel op orde te brengen: wassen, fiets schoonmaken, bloggen, mailen en andere zaken die een nomade moet doen om niet helemaal vervreemd te raken van de wereld waar hij normaal in verkeert.

Anne’s Vragenhoekje.
Vandaag een vraag van Peter (als het tenminste mag van Anne): ‘hebben jullie allemaal dezelfde fietsen of verschilt dat nogal?”.
Het merendeel van de rijders heeft een racefiets, variërend van zeer luxe (carbonframe bijvoorbeeld) tot meer standaard (aluminiumframe, zoals wij). Dan zijn er een paar die op een wat zwaardere fiets rijden. Zoals landgenoot Toni, die op een tussenvariant van een ATB (dikke banden!) en een racefiets rijdt. Het kan allemaal, mits de fiets beschikt over voldoende versnellingen. We moeten hellingen van 10% en meer kunnen trotseren, en dat vereist dat je ‘klein’ moet kunnen schakelen zoals dat in vakjargon heet. De mensen met de zwaardere fietsen zijn wel iets in het nadeel om de eenvoudige reden dat ze meer gewicht in beweging moeten zien te krijgen en houden.
Ik heb eerder geschreven dat we ook een paar ligfietsers hebben. Inmiddels zijn er daarvan nog maar twee over. De anderen waren niet van plan ‘all the way to go’, of kwamen tot de conclusie dat een ligfiets bergop wel erg in het nadeel is.  Eén van de ligfietsers is Tom uit Assen. Maar ook hij doet niet alles op de fiets (meer). Afgelopen week huurde hij een auto om wat dingen van Frank Loyd Wright (architect) te zien, die hier in de omgeving heeft gewoond en gewerkt.
Dit antwoord kan niet zonder een foto van mijn oranje/gele Orbea die mij nu al zes weken uitstekende diensten bewijst. Orbea is een Spaans merk, en vraag me niet waarom ik op een Spaanse fiets rijd want daar is geen echte reden voor. Marnix rijdt ook een Orbea, maar dan een blauwe.



Mijn locatie Manitowoc, Wisconsin, United States.

One thought on “Plymouth-Manitowoc (40 mijl)

  1. Karen

    Dat vind ik nou leuk aan de Amerikaanse eetcultuur: het gaat om informele gezelligheid – zij hebben gewoon niets te maken met de strikte etiquetteregels die wij geerfd hebben uit het Victoriaanse tijdsperk.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>