Philip-Pierre (90 mijl)

Week 4, dag 6.

Er is weer een week voorbij. Nog vijf weken te gaan. Vandaag de 2000 mijl overschreden, dat is zo’n 3200 km.

Over de rit van vandaag valt weinig te melden. Zoals ik in een eerdere blog schreef: typisch een rit van de B-categorie. Er moeten gewoon mijlen worden gemaakt tussen de steden, want anders komen we nooit in Boston. Vandaag dus de hele dag op het fietspad naast een autoweg gereden, rechtuit dames en heren.

Gelukkig zorgt Marnix altijd voor wat afwisseling. Gistermiddag zaten we de blogachterstanden af te werken in de bibliotheek van Philip, toen iemand meldde dat Marnix zijn tent de lucht in was gevlogen. Dat leek ons een vreemd verhaal, want toen wij de tenten een uur daarvoor bij de Highschool in Philip hadden opgezet, was er alleen droge hitte en geen wind. Voor de zekerheid is Marnix toch maar gaan kijken, en inderdaad: zijn tent had een mini-tornado te verwerken gekregen. De tent zat vast met twee haringen, de slaapzak er in, en de wind was er in geslaagd het ding 15 meter de lucht in te tillen, over een paar electriciteitsdraden, en eindigend in een boom aan de overkant van de straat. Een paar collega’s die het zagen gebeuren hebben de tent in veiligheid gebracht. Er bleek helemaal niks aan te zijn beschadigd.

Aan het eind van de vierde week even wat opvallende zaken op een rij.

Veranderende omstandigheden.
We zijn vier weken geleden vertrokken in kou en regen. Na twee dagen klaarde dat op, maar moesten we ‘s ochtends vroeg nog wel drie lagen kleding aan tot een uur of 10. De tweede week kwamen we in het berggebied van de Rocky
Mountains. Daar was het ‘s nachts tegen het vriespunt, en uiteraard ook ‘s ochtends nog erg fris. Overdag een graad of 25.
En  nu zitten we in South Dakota, en ‘genieten’ we van de intense hitte. Dat wil zeggen: ‘s nachts koelt het af tot een graad of 25, en overdag is het zeker 35 graden. Als je fietst valt dat trouwens wel mee, want er is een soort automatische airconditioning door de wind om je heen. Je verdampt wel veel water en daardoor is de behoefte aan (koud) water enorm. De organisatie zorgt gelukkig voor watertankjes om de 20 mijl zo ongeveer.

Deelnemers.
We zijn begonnen met 45 man/vrouw in Seattle. Daarvan zijn er twee uitgevallen vanwege ongelukjes (twee keer een gebroken arm) en dit weekend moeten er opnieuw een aantal mensen afhaken. Het meest trieste geval is Mark uit Louisiana.  Mark is 81(!), en wilde voor de vierde keer de Coast-to-Coast volbrengen. Maar deze week heeft hij last van zijn knie gekregen. Zo ernstig, dat er geen zicht op verbetering is de komende dagen. Gisteravond bij de weekafsluiting werd van Mark afscheid genomen: een staande ovatie van iedereen en bij Mark biggelden de tranen over de wangen.

Bij de anderen die er mee gaan stoppen is het een kwestie van verkeerde inschatting wat zo’n tocht van je (lichaam) vraagt, of een blessure.
En dan zijn er nog een flink aantal mensen die wel doorgaan, maar niet altijd een hele dag fietsen, omdat dat te lang of te zwaar is. De fiets gaat dan op één van de wagens die ons begeleiden.
Per saldo denk ik dat van de oorspronkelijke 45 starters er zo’n 30 nog steeds alles op de fiets hebben gedaan.

Organisatie.
Perfect, ik kan niet anders zeggen. Je moet het slapen in een tentje even voor lief nemen, maar voor de rest is alles perfect geregeld. Route voorbereiding, eten vooraf en onderweg, begeleiding onderweg, ik kan geen echte krtiekpunten bedenken. Een voorbeeld: toen wij afgelopen dinsdag pas om 9 uur konden vertrekken vanwege wat akkefietjes met verloren spullen (sheriff, telefoneren), lagen we dus twee uur achter op de rest vanaf het begin. De hele dag zijn we door de organisatie in de gaten gehouden. Ze kwamen regelmatig langs om te vragen hoe het ging, of we water nodig hadden en ze hielden de picnic open tot we langs waren geweest.

Amerikanen.
Een erg vriendelijk volk, dat heb ik eerder geschreven. Toch merk je wel wat verandering in de manier waarop ze tegen ons aankijken. In de eerste drie weken was iedereen die we spraken enthousiast over onze tocht. Geweldig dat jullie dit doen, veel succes, etc. De laatste week is dat wat anders. De bevolking van South Dakota beschouwt ons op een vriendelijke manier als een stel halve garen. Met dit weer ga je toch niet op een fiets zitten, en al helemaal niet over zo’n grote afstand? Fietsen zie je hier ook niet. Gezien de afstanden doet iedereen alles met de auto. Als voorbeeld: vandaag van Philip naar Pierre (afstand 160 km) hebben we welgeteld onderweg één dorpje gezien waar 10 mensen woonden, en één winkel bij een benzinepomp waar we koffie konden krijgen. Voor de rest niets, niets, niets. Landerijen die werden bebouwd, dat wel.

En wat onszelf betreft:
Ik geniet na vier weken nog steeds zeer van deze tocht, en verbaas me over het gemak waarmee je lichaam zich aanpast aan veranderende omstandigheden. Ik heb me redelijk voorbereid, dat wel. Maar af en toe een stukje fietsen is toch wat anders dan elke dag gemiddeld 130 kim. wegtrappen, met daarin flink wat beklimmingen, kou en hitte. En het gaat prima, de vermoeidheid van de eerste week is nu helemaal weg.
En ook Marnix trapt vandaag in de hitte zorgeloos 160 km weg aan het eind van zijn eerste week.

Vandaag weinig foto’s gemaakt: er was gewoon weinig bijzonders te zien. Daarom wat willekeurige plaatjes van de afgelopen weken erbij die eerder niet door de censuur kwamen.
Volgende week aan de slag met week vijf!



Mijn locatie Pierre, South Dakota, United States.

2 thoughts on “Philip-Pierre (90 mijl)

  1. Monique

    Hoi Jan en hoi Marnix,
    wow, wat een prestatie! Ik vind het super knap wat jullie doen. Het moet een machtig gevoel van vrijheid geven om op de fiets dit super grote land te doorkruisen. Alleen fietsen en rusten, je hoeft je nergens anders druk om te maken… alleen genieten!
    Gezellig ook dat jullie nu met z’n 2-en zijn, alhoewel het een gezellig boel is met de andere fietsers en de organisatie, als ik het zo lees. Nog gefeliciteerd Jan met je award, mag jij hem aan het eind van deze week uitreiken aan iemand anders? En super dat je zo een mooie toch mocht maken op je verjaardag! Geniet van het tweede deel van de tocht! Wij werken in Baarn gewoon door, wel op een wat lager pitje in verband met de vakantie en met de warmte, maar verschil moet er zijn. Geniet ervan en veel succes allebei!
    Groeten,
    Monique

  2. Laczny Roman

    Bonjour Jan et Marnix,

    Tout d’abord bon anniversaire avec quelques jours de retard.
    J’ai vu la photo avec ton fils; cela doit être plus agréable maintenant de rouler avec lui. Je lis tes commentaires avec beaucoup d’ intérêts, et j’apprends pas mal de choses.
    Le voyage semble très passionnant.
    Félicitations pour cette aventure et bonne continuation et courage, pour la deuxième moitié de ce périple.
    Anecdote: nous avons regardé Hollande-Espagne chez Els et Eduard; spijtig voor Holland…
    Sincères salutations de Bousval. Barbara et Roman

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>