Pepin – Sparta (92 mijl)

Week 6, dag 2.

Er komen vragen binnen via de reactiemodus op ons blog. Goed zo Anne, we worden gelezen! We zullen de vragen de komende dagen beantwoorden. Maar eerst maar eens een algemene indruk geven, door van moment tot moment een dag te volgen.

Gisteravond zijn we geinformeerd over de route, de afstand en de hoeveelheid klimwerk. Dat gaat onder andere door middel van een cue sheet. Dat is een A4tje met aan de ene kant een globaal kaartje van de route en op de andere kant de beschrijving van de route met eventuele koffiepunten, bezienswaardigheden etc. De afstand: 92 mijl, dat is ongeveer 150 km. En we klimmen 3729 feet, dat is 1200 meter.

5.30 uur. De wekker gaat. Dat betekent: wassen, wielerkleding aan, inpakken, tassen inleveren bij de aanhanger en tent afbreken. Voor dat alles hebben we ongeveer een uur, want om half zeven staat het ontbijt klaar.

6.30 uur. Ontbijten in de school. Klaargemaakt door een gezelschap dat iets doet voor een goed doel. Kern van het ontbijt is oatmeal. Het doet mij het meest aan havermout denken. Je doet er bruine suiker over, krenten er in en bosbessen. Dan smaakt het prima. Ik eet het omdat het krachtvoer is. Thuis zou ik er niet over denken. Verder is er koffie, melk, sinaasappelsap, water, fruit, worstjes en iets ommelet achtigs. De amerikanen maken een ondergrond van een soort brood, en daar gooien ze eieren overheen met kaas. Het is lekker, maar wel een beetje zwaar op de maag in de vroege ochtend. Maar fietsen is energie verbranden dus er moet gegeten en gedronken worden.

7.00 uur. De fietsen willen weg, en zonder berijder gaat dat wat moeilijk. We rijden op een redelijk drukke weg met rechts van ons de Mississippi. Hoewel een hele warme dag is voorspeld met een hoge luchtvochtigheid, zien we donkere wolken, en even later rijden we over een weg waar het even daarvoor flink heeft geregend. Temperatuur op dit moment als rond de 25 graden. Aan de Mississippi verschijnt de eerste electriciteitscentrale. Die blijkt nog op kolen te worden gestookt.

8.15 uur. Het eerste waterpunt. Cycle America zorgt om de 25 mijl zo ongeveer voor een paar vaten vers water, waarmee we onze bidons voor zover nodig weer kunnen bijvullen.

9.00 uur. Rock in the House! Op onze cue list staan ook de bijzondere dingen aangegeven. We zijn nu bij een huis waar in 1996 een rots in is gevallen (het huis staat tegen een bergwand). Het aardige (nou ja, wat heet aardig) is, dat ze het huis sinds het gebeurde zo hebben gelaten als het was. Je kunt er naar binnen, de radio speelt nog, alles is zo gebleven als toen de rots naar beneden kwam. De huisvrouw was net in de keuken, en bleef ongedeerd.

9.15 uur. Koffietijd. Na twee uur fietsen wordt het tijd voor koffie. We vinden na enig zoeken en het aanschieten van een ‘local’ koffie bij Nana J’s (zo heet het koffiehuis van Judy, de eigenaresse). Zo’n klein café in een stadje is altijd een mooie gelegenheid voor een chat met locals die er koffie zitten te drinken. Natuurlijk zijn ze altijd verbaasd over onze onderneming.

11.00 uur. Picnic. Halverwege de route heeft Cycle America een tent opgesteld, waar je kunt eten wat je denkt dat je nodig hebt. Varieert van fruit tot brood en meestal iets als pastasalade of soep. Er zijn ook snacks en snoepgoed voor de lekkere trek. Vandaag een bakje met een couscoussalade. De moeilijkheid bij de picnic is om een goede inschatting te maken van wat je moet eten om het eindpunt te halen. We hebben nu nog 75 km. voor de wielen, en dat kom je zonder de maag te vullen absoluut niet door. Ik heb na de koffie en de koek bij Nana J’s niet zoveel honger en beperkt me maar tot wat salade en fruit. Een banaan mee in de achterzak.
Het is nog steeds bewolkt.

12:00 uur. We gaan van de grote weg af en via wat kleinere weggetjes achterlangs naar Sparta. De tegenprestatie is wel dat we een aantal flinke heuvels over moeten. Het wordt nu echt ‘scenic’ zoals ze hier zeggen (landschappelijk mooi).
We passeren prachtige boerderijen. De temperatuur gaat nu niet alleen flink omhoog, maar er zit ook veel vocht in de lucht. Het gevolg is dat het op de fiets nog wel uit te houden is, maar dat we echt staan te dampen als we stil staan.

13.00 uur. Nog een keer een waterstop. Bijtanken maar weer. Maar op een gegeven moment heb je geen zin meer om te drinken. Toch is het dan het beste om door te drinken, dus kleine slokjes water is noodzakelijk.
De warmte gaat nu echt een probleem worden. De zon komt er ook nog door, temperatuur stijgt naar 35 graden.

13.30 uur. We passeren een tankstationnetje met een grocery store (kruidenierswinkel). Een goede gelegenheid om een ijsje met een cola te drinken.
Nog twintig mijl te gaan, dat moet geen probleem zijn.

13.45 uur. De wind steekt op. Die laatste 20 mijl blijkt wel degelijk een probleem in deze hitte. Voor mij (Jan) begint het lastig te worden. Marnix heeft geen problemen. Ik heb het gevoel dat ik in brand sta, afkoelen lukt in deze hitte en luchtvochtigheid bijna niet meer. Ik giet van ellende maar één van mijn bidons leeg over mijn hoofd.

14.30 uur. Sparta! Eindelijk. De laatste loodjes waren zwaar in dit geval.
We overnachten weer in en bij een school. De bagage ligt al klaar.
Het vervolg is nu: tent opzetten (in de hitte inderdaad), douchen en op zoek naar een gelegenheid waar we onze dorst en eerste honger kunnen stillen. Ook na het douchen loopt het zweet nog met straaltjes langs ons lichaam. Marnix wil lopen naar downtown. Ik volg hem gedwee, voor mij is de pijp wel leeg vandaag.
Dit was toch wel weer een pittig dagje. De meeste andere dagen zijn wat gemakkelijker gelukkig.

De dag vervolgt met eten om 17.30 uur (soms in de school, in dit geval in een restaurantje in Sparta). Om 19.00 uur begin ik aan de blog die – als het even kan – via een wifi verbinding ergens in Sparta dan ook nog geupload moet worden. We zien wel of dat vanavond nog lukt.
Na een pilsje liggen we meestal rond 22.00 uur wel in of op de slaapzak. Marnix heeft soms wat meer puf, en gaat met zijn jongere kornuiten tot 12 uur stappen.

Mijn locatie Sparta, Wisconsin, United States.

2 thoughts on “Pepin – Sparta (92 mijl)

  1. Karen

    De Schotse immigranten hebben Oatmeal in de VS geintroduceerd. Haver (oat) gedijt namelijk bijzonder goed in de koele en vochtige landbouwgrond van Groot-Brittannie. Beter dan tarwe (wheat). De arme Schotten aten haver als basisvoeding. In de rest van Noord-Europa werd haver meestal alleen als paardenvoer toegepast.

    Om het een beetje eetbaar te maken moet je het heel lang koken (in water of karnemelk); maar de Amerikanen hadden daar geen tijd voor en twee slimme zakenlieden ontwikkelden een procedé om de granen voorbewerkt te verkopen onder de naam Quaker Oats.
    Je kunt het lekker eten met Maple Syrup (jammie my favorite); maar echte Schotten schijnen het spul alleen te pruimen met zout en melk of “cream”.
    Tja …

  2. Carlijn

    Yeah oatmeal with blueberries!!!! Voel me helemaal thuis door jullie blog :)
    Succes nog, geniet!

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>