Kellogg – Thompson Falls (70 mijl)

We hebben maar een kort stukje Idaho gedaan. Er zijn volgers van mijn blog (naar de stand van zaken van vandaag zijn het er al 168, het gaat op zijn amerikaans: groot, groter, grootst) die dagelijks de atlas er bij pakken, en dan moet je naar het meest noordelijke stukje van Idaho kijken. We rijden door een National Forest.
Het tijdsverschil tussen hier en Nederland is 9 uur, en als je naar het oosten gaat wordt daar steeds een stukje vanaf geknabbeld. Vandaag zijn we in een nieuwe tijdzone terecht gekomen, dus het tijdsverschil is nu acht uur. Dat betekent allemaal het horloge één uur vooruit. Zo’n tijdslijn loop dwars door een State, en houdt niet op bij een grens. Dat betekent dus dat mensen die 10 km. van elkaar wonen, verschillende tijden gebruiken. Ik heb eens om me heen gevraagd of dat geen problemen geeft. En inderdaad: ik kreeg al snel voorbeelden te horen van mensen die afspraken misten omdat ze even hadden vergeten dat ze naar een volgende tijdzone moesten.

Terug naar de fiets.
Opgestapt in Kellog en op weg naar Thompson Falls. Weer zo’n klein stadje in een dal tussen de bergen. En weer logeren in een school. Nederlanders wilen altijd weten wat voor weer het is. Vertrek: bewolkt, 18 graden. Rest van de dag: bewolkt, 23 graden. Bij aankomst: volop zon bij 25 graden.

De rit was voor ons doen relatief kort: 65 mijl. In het midden moest je wel over Thompson Pass heen, een heuveltje van zo’n 3000 meter hoog. Je doet er een klein uur over om boven te komen. De foto links is genomen vanaf de top van Thompson Pass, en dan zie je (even goed kijken dames en heren) vanuit de diepte een weg omhoog lopen. Niet kronkelen, zoals in Frankrijk, hier gaat dat gewoon recht omhoog.

Verder mooie wegen, weinig verkeer.
Nu was er vandaag een probleem bij de school. Geen warm water, alleen de koude douches. Maar de verkenners van Cycle America hadden gezien dat er vlakbij de school een zwembad is. En dus regelde men voor ons dat we naar het zwembad met warme douches konden. Weer een mooi voorbeeld van de inventiviteit van deze mooie organisatie (die dus, voor de goede orde, maar bestaat uit een vaste groep van twee of drie mensen en een groep zomerwerkers).

Vanavond gegeten bij Elks. Nooit van gehoord, maar dat blijkt een soort collega organisatie van de Lions te zijn. Een goede doelen vereniging dus. Een wat armoedig gebouwtje aan de rand van Thompson Falls, en daar kregen we weer een voortreffelijke maaltijd voorgeschoteld. Karen vraagt in het gastenboek wat meer te vertellen over het Amerikaanse eten. Zal ik in een volgend blog zeker doen Karen. En blijf uw vragen insturen mensen: ik blijf schrijven en fotograferen.

Mijn locatie Missoula, Montana, United States.

2 thoughts on “Kellogg – Thompson Falls (70 mijl)

  1. Ciel

    Ha us Jan,

    Ik doe het ook maar even net als Marnix via ‘comments’ omdat niet helemaal duidelijk is of je in het gastenboek kunt kijken en je ergens leek te twijfelen of je wel gelezen werd. Nou en of hoor, ik vind je verhalen prachtig. Herbeleefde door je beschrijving en het vooral niet zien van indianen mijn Arendoog en Witte Veder boeken weer van toen ik ongeveer 10-11 jaar was. Een mooier kado kon ik destijds niet krijgen dan weer zo’n boek. En ja Rawhide (rolling, rolling rolling…) met Gil Favor en het personage gespeeld door Clint Eastwood.
    De lange rechte stukken zullen inderdaad wel pittig zijn en ik kan me voorstellen dat wat aanspraak dan leuk is. je fiets dus niet elke dag met dezelfde mensen begrijp ik eruit. Het is wel erg goed geregeld he?!
    Ik kijk ook steeds even op de kaart mee en je bent steeds in de buurt van de highway 90 zo te zien. Ga je richting Rapid City in south Dakota? Zo ja, dan hoop ik voor je dat ze langs de rotsformatie gaan waar 4 (of 5) presidenten koppen uitgehouwen zijn, vond ik een fantastisch gezicht.
    Vandaag terug uit Friesland gekomen en alles staat nog in onz huuske. Het was er geweldig weer vandaag. De roeivereniging uit Sneek (waar ik buitenlid ben) bestond vandaag 25 jaar. We hebben met 130 m/v alle boten uit de loods gehaald en vanuit de kolk bij de Waterpoort ons aan de Snekers gepresenteerd. Nu in de nachtdienst alwaar het rustig is en ik eerst je verhalen kan lezen en even reageren weer. Blijft het knap vinden wat joe doet hoor! Tutsen from joer sister from the wooden shelf.

  2. Marnix

    Prachtig pap!
    Vind het jammer dit te moeten missen.. Maar over iets meer dan twee weken sluit ik aan.
    Ik neem aan dat het op internet krijgen van het blog dus wel gaat nu…?
    Nog geen tas gezien hier trouwens, maar dat komt wel.
    Zijn er dingen die jij nu mist die ik mee kan nemen?

    Kus

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>