Miller-De Smet (77 mijl)

Het is even op de tanden bijten deze week. Niet dat het zwaar fietsen is, in tegendeel. Nee, het is de omgeving die niet bijster inspirerend is. Zuid Dakota is  zoiets als de Flevopolder. Als je daar ooit met wat tegenwind doorheen gefietst bent heb je een beetje een idee. Alleen is dit landbouwgebied geen 40 km zoals onze polder, maar een kleine 1000 km.

Dat we in een ander Amerika zijn merk je ook aan andere dingen.
Was het in de vorige staten zo dat we bij het vertellen van ons verhaal veel enthousiasme ontmoetten, als we aan deze boeren vertellen wat we aan het doen zijn geven ze een knikje en je ziet ze denken: ‘niet helemaal goed snik’.
De Republikeinen zullen hier ook flink in de meerderheid zijn vermoedelijk. Veel kerken en allerlei uitingen van vaderlandsliefde en steun aan de troepen. Begrijp dit niet verkeerd: ik respecteer het ten volle want het boerenleven is hier niet gemakkelijk en het is knap wat ze hier tot stand brengen.
Tussen de bedrijven door lees ik een boek van Stephen Ambrose. Hij is een gerenommeerd historicus in de VS en heeft meerdere boeken op zijn naam staan. Dit boek heeft Undaunted Courage en gaat over Lewis en Clark die tussen 1802 en 1805 het gebied ten westen van de Mississippi en Missouri in kaart hebben gebracht. Zij ontdekten Amerika door van oost naar west te gaan. Wij doen het andersom: van west naar oost. Dit boek past mooi bij onze verkenningstocht: af en toe komen we langs punten waar een toelichting langs de weg wijst op plaatsen waar Lewis en Clark op hun ontdekkingsreis ook zijn geweest. Dat er zoveel bekend is over hun tocht is het resultaat van een uitgebreid journaal dat door Lewis is bijgehouden en dat helemaal bewaard is gebleven.

Terug naar het fietsen, want daar gaat dit blog over.

Vandaag was een bijzondere dag, want we passeerden de 2100 mijl grens en dat wil zeggen dat we over de helft zijn. Ter herinnering: 2100 mijl is ongeveer 3400 km. Dus nog 3400 te gaan na het overschrijden van de streep. De organisatie had ergens in het traject van vandaag een streep op de weg getrokken en daar heeft iedereen wat foto’s gemaakt. Verder was het met de tailwind niet moeilijk om in Desmet te komen waar we weer in en bij een school slapen.
Het aardige van het overnachten in dit soort kleine plaatsjes is ook dat de plaatselijke pers weer wat heeft om over te schrijven. Zoveel gebeurt hier niet. Regelmatig staat er een plaatselijke persmuskiet ‘s ochtends vroeg met de slaap in de ogen bij ons vertrekpunt om wat mensen te ondervragen over hun belevenissen. Zie o.a.  http://helenair.com/lifestyles/article_12c9fcd8-84d9-11df-a12b-001cc4c03286.html?mode=image&photo=1

Vanavond gegeten in de school, waar een groepje locals uit DeSmet voor ons gekookt heeft. Weer prima en een goede gelegenheid om te vragen waar de wel erg Nederlandse naam ‘De Smet’ toch vandaan komt.
Blijkt een Belgische pater te zijn geweest, die de indianen gekerstend heeft aan het eind van de 19e eeuw. Hij heeft zelfs een standbeeld in het stadje en dat hebben we uiteraard even bezocht. Pater De Smet dus uit Dendermonde, hij wijdde zijn leven aan het bekeren van de indianen.

En we sluiten af met weer zo’n mooie slogan die aan de wand hing in het restaurant waar we gister aten.

See you tomorrow guys.

Mijn locatie De Smet, South Dakota, United States.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>