Gilette – Devils Tower (70 mijl)

Week 3, dag 6.

Ik heb een Award veroverd gisteravond. Dat vereist enige toelichting.
Cycle America organiseert aan het eind van iedere week een ‘award bijeenkomst’, waarin de week wordt geëvalueerd en onderscheidingen (awards) kunnen worden uitgedeeld. Dat is vooral een hoop gekkigheid onder elkaar, dat de groepscohesie bevordert. Het toekennen van de award is dan een kort toespraakje, waarin je uitlegt wie waarom wordt onderscheiden, en daar hoort dan een aardigheidje bij. Zo werden bijvoorbeeld gisteravond drie heren onderscheiden met een ‘snurk diploma’, omdat ze als gymzaal slapers de hele boel wakker houden. Ze zijn nu veroordeeld tot het gezamenlijk slapen in één hoek van de gymzaal.
Ik blijf lekker in mijn tentje slapen!

Maar goed, terug naar mijn award. Dinsdag was de halve finale van de WK, en die ochtend heb ik met Chuck en Martin tussen 7 en 12.30 tegen een harde en koude wind zo hard mogelijk gereden om de wedstrijd om 12.30 te kunnen zien in de plaats waar we zouden overnachten. Nu wilde het geval dat Mike, één van de betere fietsers, een halve mijl achter ons fietste, en probeerde bij ons te komen. In zijn toespraakje vertelde hij dat hem dat pas na een half uur lukte, omdat de ‘flying dutchman’ het groepje te hard liet rijden op weg naar de WorldCup. Hij vond dat een beloning waard in de trant van ‘a carrot on a stick’. Dat was een kunstje waarmee men vroeger muilezels aan het lopen kreeg. Voor hun neus werd iets eetbaars aan een stok gehangen, waar ze natuurlijk nooit bij konden.
Mijn ‘carrot on a stick’ was een stok aan mijn helm (die ze even hadden gejat), en aan het eind van de stok hing een foto van de worldcup. Plezier volop!

Vanochtend vroeg geprobeerd te skypen met Mees die vandaag twee wordt. Dat lukte tot mijn verdriet niet. Ik dacht dat het aan mijn wifi verbinding lag, maar achteraf bleek dat UPC het in Amsterdam liet afweten. Mees zijn verjaardag was er niet minder om.

De tocht van Gilette naar Devils Tower was een ‘makkie’. Mooi weer, niet te lang, niet te veel beklimming. Onderweg een paar keer gestopt bij één van de zeldzame uitspannningen. Op de foto hieronder  zijn we neergestreken voor een Frappucino, dat is een koude zoete koffie die prima smaakt na een stukje fietsen. Ik zit hier samen met Laurie, Jim en Brian. Zelf had ik dit team gisteravond onderscheiden met een koffiemok, omdat ze me in de eerste week goed hebben geholpen vanaf ‘s ochtends zeven uur mijn caffeine gehalte op peil te houden door regelmatig te stoppen bij een ‘Coffee’ uithangbord. Helaas stoppen ze na deze derde week (was gepland), want het was prettig rijden met hen.

Vanavond eindigen we op een camping bij Devils Tower. Devils Tower is een bijzonder natuurverschijnsel, waarschijnlijk ontstaan na een aarbeving. Het is een verticaal uit de aarde omhoogrijzende kolos. De indianen kenden er bijzondere krachten aan toe. Eén van de legenden is dat een groep indianenmeisjes door een beer

achterna werd gezeten, en dat er toen vanuit de aarde deze kolos oprees, die de meisjes als in een lift in veiligheid bracht.
Devils Tower speelt een belangrijke rol in Close Encounters of the third kind, een film uit 1976 van Steven Spielberg. De film, met Richard Dreyfuss in de hoofdrol, gaat over wezens van een andere planeet, die bij Devils Tower landen met hun UFO. Als je de film in de kast hebt staan: nog maar eens bekijken. Elke avond om 9 uur als het donder wordt, wordt de film op de camping gedraaid. Uiteraard gaan we nog een keer kijken.

Morgen komt Marnix, die al even per mail heeft laten weten dat hij zijn vliegtuig van Chicago naar Rapid City heeft gemist. We zullen zien hoe dat gaat aflopen.

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>