Frankenmuth-Richmond (85 mijl)

Week 7, dag 3.

Een geheugen is een bijzonder fenomeen. Zoals Douwe Draaisma, een psycholoog uit Groningen, ooit schreef: het geheugen is als een hond die gaat liggen waar hij wil. Wat ik bedoel is dit. Vandaag kwamen we een aantal keren langs de weg een verwijzing tegen naar Lexington. Dat zal de meeste mensen niets zeggen, maar het deed mij heel sterk denken aan mijn vader. Als ik er bij vertel dat hij een stevige roker was, dan begrijpen in ieder geval de ouderen onder de lezers  van dit  blog de connectie wel. Mijn vader is al 20 jaar niet meer onder ons, maar hij had deze reis graag mee willen maken, dat weet ik wel zeker. Alleen zou hij niet op de fiets hebben gezeten, maar zou ik hem hebben moeten afleveren bij de vele visstekken die wij onderweg gepasseerd zijn. En na een paar dagen weer ophalen.

Met Marnix bouw ik aan een gezamenlijke herinnering aan een fietstocht door de VS. Met mijn vader heb ik een gezamenlijke herinnering aan urenlange vistochten op het Sneekermeer en omgeving. Net als bij het fietsen: voor zes uur op, en urenlang hetzelfde doen: naar de dobber staren (toen) en het achterwiel van je voorganger in de gaten houden (nu). Collega Scott blogt ook, en schreef in zijn blog van afgelopen dinsdag (3 augustus) een aantal aardige woorden over Marnix en mij. Zie http://pedalscottpedal.blogspot.com/

Het valt op dat er de laatste dagen weinig is geschreven over het fietsen.
Dat komt misschien, omdat het na zeven weken geen probleem meer is om ‘even’ 130 tot 150 km. te rijden. Dat wordt de gewoonte, en daar schrijf je dan weinig meer over. Daarom: terug naar de bron.

Vanochtend wat later dan normaal vertrokken, omdat ik me voor het eerst heb  verslapen. Sinds we weer een tijdlijn zijn gepasseerd, is het om 5.30, als mijn wekker afloopt, nog donker. Misschien dat ik daarom de wekker niet hoorde, want ik werd om 6.15 pas wakker.
Daardoor iets later dan gewoonlijk na het ontbijt ‘on the road’.  Met Marnix samen de eerste twee uren heerlijk ‘doorgetrapt’. Dat wil zeggen: in een stevig tempo. Van die eerste uren van de dag geniet ik het meest. Je ziet de zon opkomen, het is nog niet warm, er is nog niet al teveel verkeer en je bent zelf nog maximaal qua hoeveelheid kracht die beschikbaar is.
De omgeving waar we nu doorheen rijden is nog steeds plattelanderig, hoewel we nu echt dicht bij Detroit komen. Marnix maakte een mooie foto die het karakter illustreert. Het geheel doet erg aan Twente denken: essen, mais, bomen, boerderijen. Af en toe zie je ook antieke fordjes te koop staan. Jammergenoeg gaan die wat moeilijk mee achter op de fiets.

Na zo’n twee uur fietsen gaat de koffie-periscoop altijd de lucht in, en wordt er gezocht naar koffie die te drinken is. Dit keer hadden we geluk: het tankstation waar we stopten bleek hele goede koffie te produceren. Zo’n tankstation langs de gewone weg is het best te vergelijken met de tankstations die je bij ons langs de snelweg aantreft. Je kunt er van alles kopen, van koffie tot broodjes en van cola tot schoonmaakmiddelen. Wat ook een goede truc is: je bidon met lauw water van wat ijsklontjes voorzien die in het tankstation vaak voor niks beschikbaar zijn.

Een half uurtje verder (40 mijl), was het al picnic tijd. Inmiddels is het al behoorlijk warm geworden, en beperk ik me maar tot wat salade, veel fruit en een bekertje yoghurt. De picnic is vandaag bij een speeltuin, en dan zie je fietsers uitrusten op de speeltoestellen.

Met Marnix had ik afgesproken dat we het in het tweede deel van de rit rustig aan zouden doen, na het snelle werk van voor de picnic. En zo mogelijk een ijsje ergens meepikken rond de 60 mijl.
Maar wat gebeurt?|
Vlak na de picnic worden we ingehaald door Scot en Jo, de twee meest geroutineerde renners van het hele peloton. Scott is tegelijk de fysiotherapeut voor de groep, en Jo heeft voor de Coast-to-Coast trip een aantal dagen in California gefietst en zal na deze 9 weken nog 10 dagen in Frankrijk zijn voor een 100-collentocht. Dit duo is niet onze categorie, maar vandaag doen ze het rustig aan, en vragen ons of we mee willen rijden. Dat lijkt ons wel een uitdaging. Op de foto zie je van links naar rechts Scot, Jo en Marnix.


We worden binnen 10 mijl gered door een prima ijscowinkel, waar we opnieuw schrikken van de omvang van een medium ijsje. Volgens  Scott is het een schande, omdat dit één van de redenen is dat dat jeugd zo dik is.

Met zijn vieren ronden we deze etappe af. Het laatste stuk zitten we op een fietspad, dat uit zou moeten komen vlak bij de school waar we de tent op kunnen zetten. Plotseling zien we aan het eind van het fietspad een opstopping van  fietsers. Links en rechts fietsen op de grond. Als je dat van een afstand ziet, is het schrikken. Het duidt namelijk meestal op een valpartij.
Dat valt allemaal mee: Mike was als één van de eersten bij de school, en vond het een goed idee om iedereen met koud bier aan het eind van het fietspad op te vangen. In de school mag namelijk niet gedronken worden.
Marnix en ik zijn nog zeker een uur op het fietspad blijven hangen, en hebben ons best gedaan mee te helpen met het leegmaken van de koelbox bier. Het zijn geen gemakkelijke dagen op dit moment, dat moge wel duidelijk zijn.

Anne’s vragenhoekje.
Anne zelf houdt zich na haar vragenkanonnade even rustig, maar zus Anna neemt het houtje over met de vraag wat dit gefiets doet met ons gewicht.
Laten we zeggen: er zijn gewichtverminderende factoren (zes uur op een fiets zitten en trappen) en gewichtsvermeerderende. Daartoe behoren: drie keer per dag goed eten, veel ijs en cola onderweg en veel bier (na afloop). Het uiteindelijke resultaat is dus moeilijk te voorspellen. Hoogstens kan ik de status van mijn broekriem laten zien. Maar of dat wat zegt is de vraag.

En ter afsluiting wat het weer betreft: boven de 30 graden, fris windje en een hoge luchtvochtigheid. De consequentie daarvan is dat het water aan alle kanten uit je lijf blijft stromen, ook na het douchen. Het schijnt vanavond met wat ‘thunderstorms’ af te koelen.
We zijn benieuwd.

Morgen rijden we Canada binnen!. Tot en met zaterdag rijden we in dat hopelijk mooie land, tot we in Niagara aankomen.

Mijn locatie Richmond, Michigan, United States.

One thought on “Frankenmuth-Richmond (85 mijl)

  1. Jos

    Hi J&M,
    Mooie foto van een fietser in de vroege ochtend. Lexinton sigaretten, mijn vader rookte ze ook. In mijn herinnering was het een wit pakje met in het midden een cirkel waarop, een rode balk met daarop de naam Le……
    Vraag van Anne: hoe groot is assortiment aan ijssmaken in de ijscowinkel?
    Gr,Anne

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>