Devils Tower – Lead (70 mijl)

Week 4, dag 1.

Even een paar huishoudelijke mededelingen:
– alle commentaren en bijdragen aan het gastenboek worden door ons uitgebreid gelezen. Er op reageren is wat lastiger, maar wees er van verzekerd dat alle inzendingen worden gewaardeerd!
– als je de foto’s bij onze verhalen beter wilt zien, dan even er op klikken en ze komen een stuk groter tevoorschijn.

Vandaag de eerste dag dat Marnix en ik samen rijden. Hij krijgt het na zijn reis en jetlag meteen goed voor de kiezen: een rit van 70 mijl over ‘rolling hills’. Dat is bij Cycle America een soort eufemisme voor steeds klimmen en dalen. Wel bijzonder om als vader en zoon deze eindeloze tocht (let op de dubbele betekenis!) te kunnen doen. Gisteravond Marnix voorgesteld aan de andere 45 rijders van de Coast to Coast groep.


We vertrokken vanochtend met de Devils  Tower in de mist. Dat levert een bijzonder plaatje op.
Vandaag rijden we vanuit Wyoming voor het eerste South Dakota binnen. Waar Wyoming staat voor berglandschap met veel onbruikbare grond, staat South Dakota voor farmland en veel meer vlakte. We zullen zien. In ieder geval viel het vandaag op dat de vegetatie een stuk gevarieerder wordt. Veel meer bomen bijvoorbeeld.


Wyoming en Dakota waren van oudsher gebied van de indianen. Het is wel heel opvallend dat we in de afgelopen twee weken geen enkel teken van de aanwezigheid van indianen hebben gezien. Ondanks het feit dat we soms door reservaten reden. Als we stopten in een dorpje: nooit iemand of iets gezien dat aan indianen deed denken (of het moet die ene verklede figuur op een paard in de parade in Jackson zijn geweest).

Maar vandaag was het dan toch zo ver. Toen ik op één van de rollende hills even op Marnix moest wachten, zag ik op een afstand een obelisk en ben er even naar toe gereden. Het bleek een gedenkteken voor een dominee die in 1876 door de Indianen was vermoord. Ik hoop de komende dagen wat meer te weten te komen waarom we niks van de voormalige bewoners van dit stuk van Amerika zien.

We overnachten weer in een school. De verrassing voor de tentpeople (zij die niet in de gymzaal overnachten) was dat het grasveld 50 meter boven het niveau van de school ligt. Daardoor moesten we onze spullen eerst een trap opdragen met 88 treden. Normaal al geen pretje, maar zeker niet als je net 70 mijl in de benen hebt. Maar ook dat hebben we weer geklaard.

Wat betreft de Amerikaanse slogans die ik vaak uit de scholen oppik, deze keer eentje die ik aantrof in een restaurantje waar we zaterdavond aten.
Het is geschreven in het slang dat ze hier spreken, maar de tekst spreekt waarschijnlijk wel voor zicht.

Morgen neemt Marnix de blog ongetwijfeld een dag voor zijn rekening.

3 thoughts on “Devils Tower – Lead (70 mijl)

  1. Carlijn

    Ha die Marnix,
    Tof joh die foto, duimpje omhoog haha! Heel veel succes met z’n tweeën, ik vind het echt een mooi iets wat jullie doen. Dit zal een hele mooie ervaring zijn voor jou en voor jullie als vader en zoon, wat je de rest van je leven mee neemt!

    SUCCES

  2. bas

    Ha mooi om marnix op zijn fietsie te zien! Veel succes daar mannen!
    good luck

  3. Karen

    Wat is er voor bijzonders te melden over de culinaire traditie in South Dakota? En echt, ik verzin het niet: het officiele state-dessert van South Dakota is … Kuchen! Gebak zeg maar in het Nederlands. Hier gaat mijn Duitse hart natuurlijk sneller van kloppen. En ook toevallig dat jullie juist op Jan’s verjaardag door het land van de rising-dough fietsen. Ik hoop van harte dat er een stukje Kuchen voor je in het verschiet ligt op de dag zelf ;-)

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>