Custer-Rapid City (66 mijl)

Week 4, dag 3.

Sensationeel! Fantastisch! En dat op mijn verjaardag.
Vandaag een bijzondere rit. Opnieuw door een nationaal park  en langs een van de belangrijkste toeristische attracties van America. Maar laten we bij het begin beginnen.
Om 6 uur ‘s ochtends eerste felicitatie van Karlijn per telefoon. In Nederland is het dan 14.00 uur. Een half uur later onder het ontbijt spreek ik Yvonne al, Marnix heeft haar cadeautje meegenomen. Dank aan Nienke die het maakte.
Custer, 7.30 vertrek. Custer is overigens genoemd naar een generaal uit de Amerikaanse burgeroorlog. Marnix doet het ‘s ochtends rustig aan, en daarom vertrekt het groepje waarmee ik vaak fiets een half uurtje later. Of was het de verjaardagsvertraging?

Eerste deel van de tocht gaat door Custer Nationaal Park. In dit park allerlei mooie rotsformaties waar we tussendoor fietsen. De zon komt net op, het effect is daardoor extra mooi. De route gaat ook door hele kleine tunneltjes, die in de rotsen zijn uitgehakt. Er kan net één auto doorheen.

We drinken koffie bij een ‘General Store’ in het park. Dit keer een heel drinkbare kop voor de afwisseling. We zijn dan goed twee uur onderweg.

De wegen gaan omhoog en omlaag, af en toe passeren we kunstige ‘pigtail’ bruggen. Tezamen met de wegen vormen ze een soort spiraal naar boven of naar beneden.

Vlak na de koffie komt de afdeling ‘wildlife’ weer tot leven. Voor ons op de weg staat ineens een kudde van een buffel of 20. Rustig te grazen langs de kant van de weg. Terwijl we staan te kijken, komt een ranger (een soort boswachter) op ons af en vraagt of we er langs willen fietsen. Dat moet wel, maar dat lijkt hem niet zo’n goed idee, omdat de buffels schrikken van een fiets. Die horen ze namelijk niet aankomen (zegt hij). Of hij de fietsen in de laadbak mag leggen.

Dat vinden wij nou weer niet zo’n goed idee. Het compromis wordt dat we achter en/of naast hem rijden, en dat hij ons zo langs de buffels geleid. Zo gezegd, zo gedaan.

Na het park voert de route naar Mount Rushmore. Ook voor veel Nederlanders wel een bekend begrip denk ik: het is de rotsformatie waar de ‘koppen’ van vier Amerikaanse presidenten in zijn uitgehakt. Al vanuit de verte kunnen we Washington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln (van links naar rechts) zien hangen.

Voor amerikanen is Mount Rushmore iets dat ze wel ééns in hun leven gezien moeten hebben (net zoals iedere nederlander de Nachtwacht wel minimaal één keer moet hebben gezien). En zo belanden we na een heftige klim van 10% in een toeristische draaikolk die we al fietsend door dit land al drie weken niet meer kennen: auto’s, bussen, souvenirswinkels, country en westerntheater en wat al niet. Maar dat maakt allemaal niet uit: de sculpturen zijn bijzonder en bezienswaardig. Men is er in 1930 mee begonnen als één van de projecten om gedurende de grote depressie toch enige werkgelegenheid te creëren. Op een plaquette zijn de namen te vinden van alle 150 beeldhouwers die er aan gewerkt hebben.

Na de picnic in Keystone (aan de voet van Mount Rushmore) gaat de route weer over flinke heuvels (die gelukkig ook een afdaling hebben) naar Rapid City. Tijdens één van die afdelingen schat Marnix een bocht wat verkeerd in. Maar hij heeft geluk. Naast de bocht is een weiland waarin hij rechtdoor kan rijden, en na 10 meter tot stilstand komt. Het deed me denken aan een manoevre van Lance Armstrong in een Tour van een paar jaar geleden. Een goede les zonder kwalijke gevolgen.

Eind van de dag in Rapid City (redelijk grote stad, ik schat zo’n 50.000 inwoners) zitten we helemaal aan de rand in een school. Omdat ik al wat mensen had uitgenodigd voor een verjaardagsdrankje, ging het gerucht van mijn verjaardag zo snel, dat er onder het eten ‘s avonds door 80 mensen ‘happy birthday’ werd gezongen.

En terwijl ik dit zit te typen zitten we met een deel van die 80 mensen in een café in Rapid City. Life is good, even when you’re sixty one!

2 thoughts on “Custer-Rapid City (66 mijl)

  1. Ronald

    Ik ben een totaal onbekende, maar vind het leuk om de log te lezen, heb in het verleden eerder weblogs van mensen gelezen die door de VS aan het fietsen waren :-)
    Die “buffels” zijn overigens Bizons, Buffels leven in Afrika en Azië, van de Bizon is ook een Europese variant die wat kleiner is, de Winsent. In het engels noemen ze de Buffel en Bizon beiden Buffalo net als ze een kameel en dromedaris beiden Camel noemen, maar de amerikaanse Buffalo heet in het Nederlands dus Bizon…….dat is toch wel bizonder he? :-)

  2. Karen

    Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
    Zo bijzonder: samen met je zoon op de prairie van het Wilde Westen…
    Ik wens je een behouden vaart voor nu en de komende jaren!

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>