Baraboo – Beaverdam (62 mijl)

Week 6, dag 4.

Vandaag naar Friesland geweest! Ach, in Amerika is alles mogelijk.

Op de route die we vandaag rijden ontdekte ik gisteravond bij het avondgebed (mijn koosnaam voor de bijeenkomst waarin we de dag evalueren en de route voor de volgende dag krijgen uitgereikt) het plaatsje Friesland. Niet dat het precies op de route lag, maar we zouden er op een afstand van zo ongeveer 5 mijl langs komen. Zo’n kans om even ‘t Heitelân terug te zien kon ik me niet laten ontnemen. Dus gisteravond nog router Dan (de router is degene die de route uitzet) aangeschoten om van hem te horen hoe ik precies in Friesland zou kunnen komen.

Ik kreeg Marnix en Martin (UK) zo ver dat ze wel mee wilden gaan, en na wat verkeerd rijden kwamen we op ‘Friesland Road’ terecht. Dat zou goed moeten gaan komen. Een mevrouw aangeschoten op een landweggetje met de vraag waar Friesland lag, en uitgelegd dat ik zelf in die provincie geboren was. ‘Oh, but that is wonderful. Then you must visit Melvin Hofman, he still speaks Fries. He lives just a mile if you go left’. En dus op naar Melvin.

Melvin stond buiten toen we langs kwamen, en na wat Friese woorden gebrabbeld te hebben, begreep hij wel dat hij met drie vreemd snuiters van doen had. Melvin spreekt eerlijk gezegd beter Fries dan ikzelf. Hij is een jaar of 80, en moet zo rond 1930 hier  zijn geboren. Zijn vader is een paar jaar eerder uit een dorp in de buurt van Dokkum naar Amerika vertrokken en in dit gedeelte van Wisconsin terecht gekomen. Er zaten destijds meer Friezen, en men heeft toen gevraagd het dorp ‘Friesland’ te mogen noemen. In het gezin van Melvin werd volledig Fries gesproken, met als gevolg dat toen hij als vijfjarige op school kwam, hij nauwelijk engels sprak.
Ik had de indruk dat Melvin’s vrouw wat aan het dementeren was. We hebben het gehouden bij een gesprekje op het erf en zijn toen weer vertrokken. Een boeiende ervaring: Fries spreken aan de andere kant van de wereld.

Wat valt er verder te melden over de rit van vandaag?
Weinig. Mooi weer, niet te warm, kleine 90 km. Door de golvende velden van Wisconsin. Mooie boerderijen, een historisch schooltje. Onderweg zijn we de Wisonsin river overgestoken. Een indrukwekkende stroom.
En nu overnachten in een school in Beaverdam. Een bijzonder lelijk plaatsje mag ik wel zeggen. Wie hier verantwoordelijk is voor de lay out en de bouwstijl van de stad mag wel een tijdje uit fietsen worden gestuurd.

Anne’s vragenhoekje.
Neem je een reserveband mee, vraagt Anne.
Ja natuurlijk Anne. En niet alleen een band, maar ook bandenlichters, een setje om onderweg een band te plakken. Voor wie nooit een racefiets van dichtbij heeft gezien: je kunt het voor- en achterwiel er zo uitwippen, en dan de hele band er uit halen. Een handig iemand heeft binnen 10 minuten de fiets weer rijklaar, iemand die minder handig is doet er een halfuurtje over.
In de eerste week reed ik achter Casey, een meisje van een jaar of 18 uit New York. Ze is de jongste in ons team. Casey kreeg een lekke band, en she had no idea what to do. Ze wist van een binnenband, maar dat was het dan ook. We hebben haar een eerste les bandverwisselen gegeven.
Tot nu toe heb ik zelf een stuk of zes lekke banden gehad. Dat lijkt veel, maar op 4000 km. valt dat wel mee. Zeker als je rekening houdt met de rotzooi die af en toe op de weg ligt. Vooral van kapotgereden autobanden.

Een verwante vraag van Anne (die Anne bedenkt wel goeie vragen hoor!): wat is de staat van de wegen in de VS?
Ik zou willen zeggen: beter dan in België, minder dan in Nederland. De wegen zijn vooral wat groffer van structuur, waardoor buitenbanden sneller slijten. Ik ben met nieuwe banden uit Nederland vertrokken, en moest na drie weken al de complete set vervangen.

OK guys, that was it weer for today. Tomorrow is another day.




Mijn locatie Fond du Lac, Wisconsin, United States.

One thought on “Baraboo – Beaverdam (62 mijl)

  1. Jos

    Hoi Bikkels,

    Matige staat van de wegen lees ik, slecht voor de banden/fietsen, maar is het ook slecht voor je lijf? Hotsend en botsend vele KMters per dag afleggen zal toch wel een knoop je spieren op leveren denk ik. Is er ook een masseur voor handen als de dagrit erop zit? Groet en mooie ritten gewenst,
    Anne

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>