Monthly Archives: August 2010

Richmond (VS)–West Lorne (Can.) 77ml.

Week 7, dag 4.

De oversteek naar Canada! Na het wat saaie Michigan (groen, boerenbedrijfsjes, toerisme), was de verwachting dat Canada voor een opleving zou zorgen.

Eerlijk gezegd valt dat tot nu toe wat tegen.
Na een warme nacht (in de tent gaat het nog wel, in de gymzaal van de school waar de helft van de mensen slaapt is het niet te harden) zoals gebruikelijk om 7 uur op pad. Zevenenzeventig mijl is voor ons inmiddels een peuleschil, dus we proberen het maar rustig aan te doen. Anders zijn wij al bij de volgende school voordat de bagage er is. Dan kun je weinig: geen tent opzetten en niet douchen.

Na 20 mijl moeten we met een veerpont vanuit Marine City de St. Clair River oversteken. Lijkt een beetje op de manier waarop je in Amsterdam het IJ oversteekt achter het Centraal Station. Canada begint aan de overkant van de rivier.


Van tevoren zijn wij door Cycle America de laatste dagen eenmaal en andermaal op de hoogte gebracht dat iedereen zijn paspoort bij zich moet hebben. Geen paspoort, geen entree tot Canada. In het verleden is het wel gebeurd dat mensen hun paspoort in hun bagage hadden laten zitten. En in onze manier van reizen is er overdag een forse scheiding tussen persoon en bagage. Dus als er iemand aan de grens staat, terwijl zijn paspoort in een bagagewagen zit, dan zijn de rapen aardig gaar. Wat dat paspoort betreft: dat ging goed voor de hele groep (denk ik).

Nu bleek aan de grens dat je behalve je paspoort ook nog de groene kaart moet kunnen laten zien die je bij entree in de VS krijgt. Ik had die kaart in mijn pas zitten, Marnix niet. Volgens hem heeft hij in Chicago niet zo’n kaart gekregen.
Waarop de grensmevrouw zegt: ‘I’m not sure you can go in then’. Leuk! Marnix weer de pineut.
Ze gaat haar hokje in, paspoort controleren, komt terug, zet stempel in Marnix’ paspoort en zegt: ‘You might get trouble getting into the VS again’. Nou dat zien we dan wel weer. Maar waarom dan eerst paniek gezaaid? Dit type mensen kickt waarschijnlijk op de schijnbare macht die ze hebben.

Onze eerste route in Canada voert over een weg die 30 mijl (48 km!) rechtdoor gaat. Gelukkig met een rugwindje. Aan de borden te oordelen hebben ze het hier in ieder geval goed voor met fietsers. Maar de weg blijft lang, lang. Marnix zorgt nog voor enige afleiding door een lekke band te krijgen. Hij maakt de foto’s, ik repareer de band. En ook hier weer mooie antieke wagens te koop langs de weg bij boerderijen!

Met behulp van ijs en koffie bereiken we ons eindpunt deze dag: een school in het dorpje West Lorne. Dat ligt een mijl of vijf van Lake Erie, één van de grote meren in dit gebied. Maar we hebben er niet veel aan, want in deze omgeving heeft Lake Erie geen stranden, alleen rotskusten.
Maar ook West Lorne heeft weer een uitstekende bibliotheek met wifi. Anders had u dit blog niet kunnen lezen.

Mijn locatie WEST LORNE, Ontario, Canada.

Frankenmuth-Richmond (85 mijl)

Week 7, dag 3.

Een geheugen is een bijzonder fenomeen. Zoals Douwe Draaisma, een psycholoog uit Groningen, ooit schreef: het geheugen is als een hond die gaat liggen waar hij wil. Wat ik bedoel is dit. Vandaag kwamen we een aantal keren langs de weg een verwijzing tegen naar Lexington. Dat zal de meeste mensen niets zeggen, maar het deed mij heel sterk denken aan mijn vader. Als ik er bij vertel dat hij een stevige roker was, dan begrijpen in ieder geval de ouderen onder de lezers  van dit  blog de connectie wel. Mijn vader is al 20 jaar niet meer onder ons, maar hij had deze reis graag mee willen maken, dat weet ik wel zeker. Alleen zou hij niet op de fiets hebben gezeten, maar zou ik hem hebben moeten afleveren bij de vele visstekken die wij onderweg gepasseerd zijn. En na een paar dagen weer ophalen.

Met Marnix bouw ik aan een gezamenlijke herinnering aan een fietstocht door de VS. Met mijn vader heb ik een gezamenlijke herinnering aan urenlange vistochten op het Sneekermeer en omgeving. Net als bij het fietsen: voor zes uur op, en urenlang hetzelfde doen: naar de dobber staren (toen) en het achterwiel van je voorganger in de gaten houden (nu). Collega Scott blogt ook, en schreef in zijn blog van afgelopen dinsdag (3 augustus) een aantal aardige woorden over Marnix en mij. Zie http://pedalscottpedal.blogspot.com/

Het valt op dat er de laatste dagen weinig is geschreven over het fietsen.
Dat komt misschien, omdat het na zeven weken geen probleem meer is om ‘even’ 130 tot 150 km. te rijden. Dat wordt de gewoonte, en daar schrijf je dan weinig meer over. Daarom: terug naar de bron.

Vanochtend wat later dan normaal vertrokken, omdat ik me voor het eerst heb  verslapen. Sinds we weer een tijdlijn zijn gepasseerd, is het om 5.30, als mijn wekker afloopt, nog donker. Misschien dat ik daarom de wekker niet hoorde, want ik werd om 6.15 pas wakker.
Daardoor iets later dan gewoonlijk na het ontbijt ‘on the road’.  Met Marnix samen de eerste twee uren heerlijk ‘doorgetrapt’. Dat wil zeggen: in een stevig tempo. Van die eerste uren van de dag geniet ik het meest. Je ziet de zon opkomen, het is nog niet warm, er is nog niet al teveel verkeer en je bent zelf nog maximaal qua hoeveelheid kracht die beschikbaar is.
De omgeving waar we nu doorheen rijden is nog steeds plattelanderig, hoewel we nu echt dicht bij Detroit komen. Marnix maakte een mooie foto die het karakter illustreert. Het geheel doet erg aan Twente denken: essen, mais, bomen, boerderijen. Af en toe zie je ook antieke fordjes te koop staan. Jammergenoeg gaan die wat moeilijk mee achter op de fiets.

Na zo’n twee uur fietsen gaat de koffie-periscoop altijd de lucht in, en wordt er gezocht naar koffie die te drinken is. Dit keer hadden we geluk: het tankstation waar we stopten bleek hele goede koffie te produceren. Zo’n tankstation langs de gewone weg is het best te vergelijken met de tankstations die je bij ons langs de snelweg aantreft. Je kunt er van alles kopen, van koffie tot broodjes en van cola tot schoonmaakmiddelen. Wat ook een goede truc is: je bidon met lauw water van wat ijsklontjes voorzien die in het tankstation vaak voor niks beschikbaar zijn.

Een half uurtje verder (40 mijl), was het al picnic tijd. Inmiddels is het al behoorlijk warm geworden, en beperk ik me maar tot wat salade, veel fruit en een bekertje yoghurt. De picnic is vandaag bij een speeltuin, en dan zie je fietsers uitrusten op de speeltoestellen.

Met Marnix had ik afgesproken dat we het in het tweede deel van de rit rustig aan zouden doen, na het snelle werk van voor de picnic. En zo mogelijk een ijsje ergens meepikken rond de 60 mijl.
Maar wat gebeurt?|
Vlak na de picnic worden we ingehaald door Scot en Jo, de twee meest geroutineerde renners van het hele peloton. Scott is tegelijk de fysiotherapeut voor de groep, en Jo heeft voor de Coast-to-Coast trip een aantal dagen in California gefietst en zal na deze 9 weken nog 10 dagen in Frankrijk zijn voor een 100-collentocht. Dit duo is niet onze categorie, maar vandaag doen ze het rustig aan, en vragen ons of we mee willen rijden. Dat lijkt ons wel een uitdaging. Op de foto zie je van links naar rechts Scot, Jo en Marnix.


We worden binnen 10 mijl gered door een prima ijscowinkel, waar we opnieuw schrikken van de omvang van een medium ijsje. Volgens  Scott is het een schande, omdat dit één van de redenen is dat dat jeugd zo dik is.

Met zijn vieren ronden we deze etappe af. Het laatste stuk zitten we op een fietspad, dat uit zou moeten komen vlak bij de school waar we de tent op kunnen zetten. Plotseling zien we aan het eind van het fietspad een opstopping van  fietsers. Links en rechts fietsen op de grond. Als je dat van een afstand ziet, is het schrikken. Het duidt namelijk meestal op een valpartij.
Dat valt allemaal mee: Mike was als één van de eersten bij de school, en vond het een goed idee om iedereen met koud bier aan het eind van het fietspad op te vangen. In de school mag namelijk niet gedronken worden.
Marnix en ik zijn nog zeker een uur op het fietspad blijven hangen, en hebben ons best gedaan mee te helpen met het leegmaken van de koelbox bier. Het zijn geen gemakkelijke dagen op dit moment, dat moge wel duidelijk zijn.

Anne’s vragenhoekje.
Anne zelf houdt zich na haar vragenkanonnade even rustig, maar zus Anna neemt het houtje over met de vraag wat dit gefiets doet met ons gewicht.
Laten we zeggen: er zijn gewichtverminderende factoren (zes uur op een fiets zitten en trappen) en gewichtsvermeerderende. Daartoe behoren: drie keer per dag goed eten, veel ijs en cola onderweg en veel bier (na afloop). Het uiteindelijke resultaat is dus moeilijk te voorspellen. Hoogstens kan ik de status van mijn broekriem laten zien. Maar of dat wat zegt is de vraag.

En ter afsluiting wat het weer betreft: boven de 30 graden, fris windje en een hoge luchtvochtigheid. De consequentie daarvan is dat het water aan alle kanten uit je lijf blijft stromen, ook na het douchen. Het schijnt vanavond met wat ‘thunderstorms’ af te koelen.
We zijn benieuwd.

Morgen rijden we Canada binnen!. Tot en met zaterdag rijden we in dat hopelijk mooie land, tot we in Niagara aankomen.

Mijn locatie Richmond, Michigan, United States.

Farwell-Frankenmuth (85 mijl)

Week 7, dag 2.

Het kan altijd nog gekker (in Amerika).
Vandaag terecht gekomen in een stukje namaak-Duitsland. Frankenmuth is een helemaal duits georiënteerd stadje op onze route op weg naar Canada. Zoals alles in Amerika grondig wordt gedaan, gebeurt dat ook hier. Niet alleen zijn alle gebouwen in deze kleine stad in duitse stijl gebouwd, maar ook de richtingaanwijzers zijn op zijn duits in het bekende geel-zwart gemaakt.
Het is eens te meer een bewijs van het feit dat er veel Europeanen in de vorige eeuw naar Amerika zijn gekomen. Vorige week heb ik al eerder geschreven over de Friezen en de Duitsers waar ik in Wisconsin tegenaan liep.


We eten vanavavond in de Bavaria Inn. En jawel: de  bedienende dames lopen rond in dirndl-jurkjes met een kransje in het haar. Ik wordt bevangen door cognitievie dissonantie, want met dit duitse beeld, de geur van braadworst en een accordeonist op de achtergrond die polka’s speelt heb ik toch echt de neiging te vragen naar ‘ein Bier vom Fass’. Maar dat gaat dus niet, want het personeel is verder wel zo amerikaans als het maar kan zijn.

Frankenmuth is een toeristisch centrum, dat is wel duidelijk als je op straat loopt. Maar waar de toeristen nu precies op afkomen blijft voor ons vooralsnog een groot raadsel. Want behalve het namaak Duitsland is hier volgens ons niks te beleven (tenzij je natuurlijk auf das Rad bent).

Laten we het hebben over de rit van vandaag: 85 mijltjes zonder enige hobbels. Af en toe een stukje tegenwind, en dan voelen wij ons helemaal thuis en lijkt het op rijden in de Achterhoek. De mais staat al flink hoog, de aardappels kunnen zo langzamerhand worden gerooid. Toch is it deel van Michigan wel interessant. We bevinden ons tussen grote meren (Erie meer, Lake Michigan, Lake Huron). Detroit is maar een goede 100 mijl hier vandaan, en om in Ontario te komen hoef je maar even de grens over en je bent er. Pak de kaart er maar even bij (of tegenwoordig gaat dat met google earth), en kijk eens waar wij doorheen rijden.
We zijn deze week op weg naar de Niagara waterval op de grens van Amerika en Canada. Om er te komen moeten we donderdag eerst de grens met Canada over.

Onze Coast-to-coast groep beschikt over een flinke hoeveelheid zelfwerkzaamheid. Dat bleek maar weer eens toen er behoefte ontstond aan een C2C wielertrui. Er zijn mensen die goed zijn in ontwerpen, er zijn mensen met contacten met de firma’s die dit soort truien maken en er zijn mensen met computers die de hele boel aan elkaar organiseren. Het resultaat is in ieder geval een prachtige trui met voor- en achterkant over fietsen in Amerika. Op de voorkant vindt je zelfs onze complete route afgebeeld. Uiteraard beschikken wij beide over zo’n trui waarmee we nu in Amerika en straks in Nederland de blits gaan maken.



Mijn locatie Frankenmuth, Michigan, United States.

Ludington – Farwell (95 mijl)

Week 7, dag 1.

Hoekstra for president revisited.
Het kon niet uitblijven. Na onze actie om Hoekstra in ieder geval gouverneur te laten worden (zie ons blog van gisteren), werden we vandaag benaderd door Kuipers en Huizinga. Ze zijn uit op andere baantjes, maar ze hebben wel behoefte aan de ondersteuning van de Dutch Bikers, die Hoekstra een flinke steun in de rug hebben gegeven zoals de Ludington Daily vandaag al meldde.
Maar wij hebben Kuipers en Huizinga laten weten dat we er niet aan kunnen beginnen. Wij moeten fietsen, en zijn geen politieke steunverleners. Dus Kuipers en Huizinga: zet ‘m op.

Naschrift, enkele uren na publicatie van dit blog.
Googelend op Hoekstra en Governer kwam ik tot de ontdekking dat onze Pete Hoekstra een felle anti-abortuspoliticus is. Onze ondersteuningsactie is per onmiddellijk beëindigd en wij hebben besloten ons van alle politieke activiteiten verder te onthouden tijdens deze fietstocht.

Maar alle gekheid op een stokje: deze verkiezingspropaganda laat wel mooi zien dat er in dit gebied veel oud-Nederlandse import zit.

Na de rustgevende rustdag van gister stond vandaag een tocht van bijna 100 mijl  (160 km) op de planning. Van Ludington naar Farwell.

Het is nu goed te merken dat we het platteland verlaten en steeds meer de oostkant van Amerika bereiken. Afgezien van minder boerderijen is ook vooral de afstand tussen dorpen en steden wat minder groot. De bevolkingsdichtheid is groter zegmaar. Dat zorgt voor verschillende taferelen.


Het lijkt (ik schrijf bewust lijkt) er op dat dit deel van Michigan moeite heeft om het hoofd boven water te houden. Tenminste als je dat afleest aan het aantal vervallen huizen dat we nu zien. Misschien een gevolg van de hoge werkeloosheid in Detroit en omgeving?

Vanmiddag was de picnic in het plaatsje “Idle Wild”. Halverwege de twintigste eeuw was dit een florerende plaats met dansclubs, casino’s en andere nachtelijke activiteiten. In de Flamingo Club traden grootheden als Sarah Vaughn en de Four Tops op. De Club staat al 25 jaar leeg, en je kon je moeilijk voorstellen dat er in deze uitgebouwde schuur zulke festiviteiten waren geweest.

Het heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat Detroit één van de centra van Michigan is geweest, en Detroit is vanuit hier wel binnen een paar uur te bereiken. We spraken met een local, die vertelde dat hij 44 jaar bij General Motors in Detroit had gewerkt en nu als gepensioneerde hier woonde. Hij was bezig de Flamingo Club weer geopend te krijgen, en dat zou binnenkort gaan lukken.

Wat de tocht van vandaag verder betreft: een klein deel langs de snelweg 10 die Detroit verbindt met Lake Michigan, en gelukkig een veel groter stuk over fietspaden die zijn aangelegd over oude spoorwegtrajecten.
Het weer werkte prima mee: hoge temperatuur maar de zon bleef achter de wolken en een licht windje. Kon niet beter.

Anne’s vragenhoekje.
Er liggen nog vragen van Anne, zoals: fietst iedereen alleen of in groepen?
Nou, alletwee eigenlijk. Er zijn mensen die er van houden alleen te fietsen. Maar de meeste mensen zoeken één of meerdere mensen op die ongeveer in hetzelfde tempo fietsen als zijzelf. Omdat we binnen een tijdsraam van ongeveer een half uur vertrekken (tussen 6.45 en 7.15 uur) en de snelheden verschillen, leidt dat er dus toe dat er grote afstanden in tijd ontstaan tussen individuen en groepen. Je ziet dat terug in de tijd van aankomst, dat varieert meestal tussen 13.00 uur (de vroegsten) tot 17.00 uur (de laatsten). Voor de organisatie is het dus niet gemakkelijk in de gaten te houden wie er nog op de weg zitten. We moeten daarom ook ‘aftekenen’ als we bij de picnic zijn of het eindpunt hebben bereikt.
Wat Marnix en mijzelf betreft: wij zitten wel ongeveer op hetzelfde tempo. We fietsen veel samen met Martin (37, uit Engeland). Soms sluiten er mensen bij ons aan, maar we staan wel bekend als fastriders, ook wel aangeduid als de ‘Jantrain’  of de ‘JanExpres’. Dat is de eerste weken al ontstaan, toen ik tot de ontdekking kwam dat Amerikanen niet in waaiers kunnen rijden zoals we in Nederland altijd doen als we tegen de wind in moeten. Met Martin (die het ook kent) vormden we dan met één of twee anderen een waaiertje, en op dit manier stoomden we gemakkelijk alle anderen voorbij die in hun eentje tegen de wind in probeerden te komen.

See you tomorrow.

Mijn locatie Farwell, Michigan, United States.

Rustdag: Hoekstra for president!

Een rustdag is een rustdag, en dat betekent dat we niet teveel doen. Bovendien hebben we weer een uur verloren gister, dus de jetlag (zonder jet) mag geen kans krijgen.

Op zo’n dag moet de fiets gewassen worden, maar daar hebben we de spullen niet voor bij ons. Maar een oplossing is snel gevonden. We nemen samen de carwash, door met twee fietsen tegelijk er in te gaan. Samen is dat vier wielen en dan werkt de carwash ook. Door onze vuile kleren aan te trekken, worden die tegelijk gewassen door die grote borstels, dus wij slaan vele vliegen (ze zeggen hier: mosquito’s) in één klap. Helaas waren we niet in de gelegenheid hier een foto van te maken, want – zoals gezegd – we stonden samen in de carwash.

Eén van de flexibele stokken van Jan zijn tent was gebroken. Waarschijnlijk onder het geweld van de vele koffers in de vrachtwagen. Daarvoor kun je in de VS een loodgieter laten komen. Die herstelde de schade in no-time. En betalen kun je gewoon met de creditcard.

Verder neemt het Holland gevoel in deze regio nu toch wel heel grote vormen aan. Er blijkt op 30 mijl afstand een stad ‘Holland’ te zijn, waar ze hele dutche dingen organiseren. Van klompendansen tot kaasmaken. Op de boot gister hebben wij er een folder van te pakken kunnen krijgen. Het was dat de toerleiding ons vandaag niet toestond weer op de fiets te stappen (morgen weer 100 mijl!), anders waren we zeker naar Holland gefietst.
En nu Obama heeft laten zien dat je niet een ras-amerikaan hoeft te zijn om het president te schoppen, lijkt het moment gekomen om een Nederlander in de richting van het volgende presidentschap te sturen. En daar nemen we iemand voor met een echt Nederlandse naam: Hoekstra. Hoekstra for president.
Maar daarvoor moet Hoekstra eerst gouverneur van Michigan worden. En daar gaan wij een steentje aan bijdragen. We hebben onze fietsen laten voorzien van een paar stevige fietstassen, en daarin zitten allemaal pamfletten om de mensen hier op Hoekstra te laten stemmen. Zie onderstaand een voorbeeld van de reclameteksten die wij in de diverse tuinen morgen gaan deponeren.

Zo, en toen gingen we naar het strand. Want de zon schijnt en Lake Michigan heeft prachtig mooi schoon en niet te koud water.

Mensen, wij hebben het zwaar hier. Denk aan ons, en morgen gaan we weer fietsen. Wij vroegen de barman een een foto te maken, terwijl wij hard aan het werk zijn om deze blog te uploaden. Dat valt heus niet mee. Steeds weer blijkt de enige plek waar ze WiFi hebben een café te zijn. Dat kunnen wij ook niet helpen.  Marnix zit nu over zijn helft van zijn tocht. Reden voor champagne en kaviaar vanavond. Goede reden om morgen het eerste stuk naar de picnic met de sagwagon te gaan.



Mijn locatie Ludington, Michigan, United States.