Daily Archives: 15 July 2010

Rapid City – Interior (75 mijl)

Week 4, dag 4.

Voor de regelmatige blog-lezers: de blogs van de afgelopen dagen hadden geen foto’s omdat we daarvoor de tijd niet hadden. Het is nogal wat (technisch) gedoe om foto’s bij de tekst te krijgen, en dat lukt af en toe niet. Maar nu zijn de foto’s toegevoegd, en soms leidt dat ook tot wat verandering van tekst. Nog maar eens lezen dus.
Marnix en ik (Jan) gaan nu samen schrijven, dus we zullen onder onze teksten voor het gemak maar onze namen zeggen.

Iedereen bedankt voor de felicitaties en andere leuke reacties in dit blog. Zoals eerder gezegd: we lezen ze allemaal.

Vandaag een rit langs een highway. Je verwacht er niet veel van, maar dan gebeuren er allerlei onverwachte dingen, die de moeite van het opschrijven wel waard zijn.

Vertrek rond 7 uur, en dat plaatste ons direct voor een dilemma. We moesten om Rapid City heen, en op de rondweg was een Starbucks. Zo snel al stoppen?


Ja, toch maar doen. Je weet niet wanneer er weer een redelijke koffietent komt. De koffie was natuurlijk prima.

Dan maar de shoulder op. Wat opnieuw weer frappeert is de snelheid waarmee de scenery verandert. Gister bergen/heuvels, volop mensen, vandaag vlakte, hitte en geen hond in de buurt.

En dan gebeuren er toch allerlei onverwachte dingen.
Op de weg waarover we reden lagen op een gegeven moment allemaal bruine blaadjes, die opwaaiden als wij er langs kwamen. Tenminste: dat dacht ik. Even later begreep ik dat het sprinkhanen waren, die opvlogen als er fietsers voorbij kwamen. Ze vlogen tegen onze benen, en velen overleefden het slagveld niet. Marnix fotografeerde één van sprinkende hanen op de rug van Martin.

Halverwege picnic/lunch in een dorpje dat Scenic heet. Nu betekent dat (if I am not mistaken) ‘mooi uitzicht’. Nou, dat Scenic hier was een uitgestorven stadje met een benzinepomp, en paar houten gebouwtjes die bijna in elkaar vielen en een winkeltje. Je zou er zo een cowboyfilm kunnen draaien. Een paar foto’s gemaakt. Het witte gebouwtje was helemaal aangekleed met witte schedels van buffels.
En bedenk daarbij: 35 graden in de schaduw. Dit is de Mid-West in optima forma.

En dan komen we na 70 mijl hitte terecht in Interior. Op ons routeblad stond dat er direct aan de ingang van het stadje een bar was. Gezien het aantal fietsen dat al voor de deur stond, was een bezoekje nodig. Het bleek een vreemde cowboybar te zijn, waar de wanden bestonden uit dollarbiljetten waar iemand een boodschap op had geschreven. Marnix vond een Holland vlagje aan het plafond, waar hij een door ons ondertekend dollarbiljet aan heeft toegevoegd. Uiteindelijk hebben we er een uur doorgebracht met bier en muziek, al was het maar om uit de hitte buiten te blijven. En de barman was ook wel een foto waard!

Om drie uur moesten we dan toch door naar de camping in dit dorp waar we overnachten. Tent opzetten, en dan blijkt de camping een mini zwembadje te hebben. Het leven is toch niet zo slecht!

See you tomorrow friends.

Jan..

Ja inderdaad.. Het is een heel ander gezicht in vergelijking met gister. En dat maakt ook het besef dat Amerika toch echt wel een gigantisch land is vergeleken met Nederland groter. Mensen zeggen hier ook altijd eerst uit welke staat ze komen en dan de plaats. Dat is zoiets als zeggen dat je uit noord holland komt, en dan Amsterdam.

Die suïcidale sprinkhanen waren echt een soort plaag. Ontzettend veel overreden op de weg, en de broeders en zusters sprinkhanen zaten in groepjes hun overleden familieleden op te eten. Gevolg was dat als je een crunch onder je wielen hoorde het –1 karma punt was voor jou.

In de bar in Interior waar de dollar hangt, ook nog een potje pool gespeeld tegen m’n vader.. Hij won. :)
Over een paar minuten gaan we eten. En daarna als beloofd de foto’s bij de verhalen plakken.

Mnix.